ayrılıgın ilk evresi, "inanmama!"

terkediyorum izmir'i. evet, ben, asla ve asla bu evden gidemeyecegimi düşündügüm ve düşündügünüz ben gidiyorum. halen inanmıyorum. halen bişi olucakmış ben gitmeyecekmişim gibi geliyor.. eşyalarımın bi kısmını yolladım. hatta kovboy kendine ev arkadaşı bile buldu.. ama halaa, sanki, gitmicem.. sanırım eve vardıgım an dank edicek. kaç gün, kaç saat, kaç yıl aglarım bilmiyorum. nasıl kabullenirim, nasıl ederim hiç fikrim yok.. allahım bana dogru yolda ilerleme azmi ver. hakkımda hayırlı olanı gönlümde razı eyle. benim sevgimi al, ona ver. üzüntümü al, yerlere ser.. allahım, sen istedikten sonra yerle gök yer degiştirir, sen iste yeterki.. lütfen elimden tut..
ablam ankaradan iş bakıyor, en iyi erkek arkadaşımla kaderimize küsüp evlenme kararı aldık. içimizi dışımızı biliyoruz, özümüzde iyiyiz, elalem üzüyor, çocuk istiyoruz, sözleşmeli evlilik..
saçmalıyor muyum, bilmiyorum. ama kurtulmak için çırpınıyorum işte. elimden fazlası da gelmiyor. mantıkla hareket etmeliyim. artık kalbimin kapısını kapatmalıyım, ona söz hakkı vermemeliyim. sıçtıgımın kalbi nerde bok varsa ona saplanıyor. yok sana bi daha söz, bok ye sen!