kıllarım genlerimden geliyor arkadaş, ben napayım..

geçmişe adım atmışken bi kaç olayı daha anlatmak istiyorum size. çok severek anlattıgım bi hikayem vardır küçüklügümle ilgili,
evin minigiyim, evin içinde kendi halimde koşturur dururum hep ben. evimizinde ince uzun bi koridoru var o zamanlar. koridorun bi başında salon diger başında da annemlerin yatak odası. ben salondan çıkmışım agır çekimde koşuyorum, annemse kendi odalarının içinde geldigimi görüyor ve -böyle filmlerde agır çekim gösterirler el kol hareketleriyle gelme yapma etme der gibi, hah işte aynen öyle- annemde gelmemem için çırpınıyor. lakin ben motoru takmışım, algılayıp durma safhasına geçemiyorum, koşarken agır çekimde, düşünüyorum "annem napıyor!!!" derken odaya ulaştıgımı, saga kafamı çevirip babamı arkası dönük gördügümü hatırlıyorum sonrasında da annemin apar topar beni odadan fırlattıgını hatırlıyorum. noluyor yeaaaa, dememe bile fırsat verilmeden kapının yüzüme kapandıgını bi de.. yıllar yıllar boyu bu olay kafamı kurcaladı benim, "annem beni niye odadan attı?" yaşım bayaca ilerledikten sonra farkettim ki, babam orda çıplakmış. lakin ben altında siyah bi pantolan var sanmıştım...